Waar is je man?

Dat vaders een belangrijke rol spelen in de opvoeding van onze kinderen, dat wisten we eigenlijk al wel. Maar hun rol is essentieel. Zelfs onmisbaar in een goede, evenwichtige opvoeding.

Vandaag wordt wereldwijd Vaderdag gevierd, een dag ter ere van vaders, waarbij hun vaderschap, vaderlijke plichten en de invloed van vaders in de samenleving wordt gevierd. 

Afgelopen vrijdag volgde ik mevrouw Emmy Hart van Stichting Rumas in het actualiteitenprogramma Bakana Tori. Haar organisatie zet zich in voor drop-out jongens die door middel van trainingen een tweede kans krijgen in de maatschappij. Deze jongens worden eens vader en een goede basis en vorming is daarom van eminent belang om die vicieuze cirkel te doorbreken. Want ook deze jongens moeten later op een waardige en juiste wijze invulling geven aan hun vaderrol.

Als een vader zijn rol niet speelt, of ze zijn er niet (de afwezige vader), dan kan dit belangrijke negatieve gevolgen hebben voor de kinderen. Onderzoek toont aan dat kinderen die zonder vader opgroeien slechter presteren op school en vaker psychische problemen hebben.

Ik ben moeder van twee kinderen en doe heel veel voor ze. Als moeder ben je vooral gericht op zorgen, warmte, stabiliteit en veiligheid, maar de plaats van hun vader zal ik en wil ik niet innemen. Het is voor mij belangrijk dat mijn meisjes ook aandacht krijgen van hun vader, omdat ik weet dat dit in belangrijke mate bijdraagt aan hun sociale ontwikkeling; dus geef ik hem de ruimte om zijn ding te doen.

Ik heb mijn oudste dochter nooit horen zeggen: “mama, je bent sterk hoor”. Het is altijd papa ‘die sterk is’ en ‘mama je moet gaan eten, zodat je even sterk wordt als papa’ of ‘mama, ik heb aan Rohan gezegd dat me vader sterker is dan de zijne’ et cetera. Dit geeft dus aan dat het kind al doorheeft wat wij als ouders of moeder vaak niet doorhebben en dat is dat het kind vooraf reeds heeft vastgesteld dat ‘als mijn papa bij me is, ik veilig ben’. Zo’n kind groeit op in rust en is stabiel.  

Een stap terugdoen

Terwijl ik dit neerpen, zie ik mijn oudste dochter al met haar vader spelen. Soms ruw, of althans in mijn ogen. We weten allemaal hoe vaders soms met hun kinderen kunnen stoeien. En wat doe ik? Ik zit vol met instructies. “Niet doen!”, “Pas op!” en nog meer van dat soort kreten.

Ik moet toegeven dat op dit stuk nog moet loslaten en dat geldt voor vele moeders. Vaders leren hun kinderen nou eenmaal risico’s nemen, dingen ontdekken en ook dit stimuleert het zelfvertrouwen.

Mijn Vaderdagboodschap is daarom niet gericht op de papa’s, maar de mama’s. Moeders moeten ook een stap terug willen doen en de vaders de ruimte geven om hun kind op te voeden, alles naar je toetrekken en de ‘Super Mama’ willen, kan je duur komen te staan. Behalve dat je aan de einde van de dag uitgeput bent, ontneem je je man, partner, de vader van je kinderen, het recht om zijn vaderrol effectief te vervullen. Dit kan negatieve consequenties hebben, misschien niet nu, maar na enkele jaren wanneer de kinderen eenmaal tiener zijn, zal je het merken.

Het is natuurlijk een ander verhaal als de vader er bewust voor kiest om weg te blijven of geen deel wil zijn van de opvoeding. Een andere keer zal ik het daarover hebben. Ik heb het vandaag over de vaders die wél aanwezig zijn in het leven van hun kinderen.

Met een stap terugdoen, zal de vader ook beseffen dat hij een rol te vervullen heeft, een plaats heeft in het gezin.

Ontneem hem zijn plaats niet. Beide ouders, zowel mama én papa, zijn belangrijk in de opvoeding van kinderen, willen wij stabiele kinderen en later stabiele volwassen.

Ik wil besluiten met één van de grappige opmerkingen, maar toch een doordenkertje van mijn dochtertje. Ze is nu 5.

Ruim 2 jaren terug toen mijn moeder en zusje op bezoek waren, merkte mijn dochter het volgende op: ‘Oma, jullie willen geen man noh? Waar is je man?’( dus doelend op mijn moeder en zusje) ‘Want’ vervolgde ze: ‘ik heb een vader, mama heeft een man en buurmeisje heeft ook een vader’.

Eenieder barstte in lachen uit. Natuurlijk dacht mijn moeder in eerste instantie dat ik het kind had geïnstrueerd.

Maar dat is de fout die volwassenen veelal maken. Het kind is jong en wij vinden ze naïef en denken soms zelf dat ze ‘dom’ zijn en ze van veel niet op de hoogte zijn.

Het kind van 3 had dus door dat oma en tante alleen wonen, ze ziet nooit een man daar, heeft nooit een opa gezien die samen met oma op bezoek kwam, ‘dus ze willen geen man’, want die ontbrak er. Zie daar het belang van de aanwezigheid van een man in het gezin.

Ik legde haar toen uit dat opa niet meer leefde en dat tante nog geen partner had, omdat ze nog studeerde.

Het kind had reeds op de leeftijd van 3 door dat een gezin bestaat uit vader, moeder en kind(eren).

Dus moeders die denken dat zij het alleen kunnen? Het kind heeft het antwoord wel!

‘Waar is je man?’