Wat delen van de samenleving veelal verwacht van slachtoffers verkrachting? "Houd je kop en speel mooi weer!"

Het klinkt een beetje hard en cru, maar vaak is dit de harde realiteit. Slachtoffers van verkrachting worden vaak zo hardhandig aangepakt dat zij zich crimineel voelen. Hetzelfde overkwam Amber Fernandes die jaren terug werd verkracht. Zij was toen heel jong.

Helaas denkt de politie veel te snel dat jeugdige slachtoffers van seksueel geweld, of hun ouders, liegen. Het vermoeden van valse aangiftes belemmert de aanpak van aanrandingen en verkrachtingen doordat betrokkenen soms geen melding durven te maken uit angst om voor leugenaar uitgemaakt te worden.

Het verhaal van Amber wil ik met jullie delen: 

"Fijn dat hier een keer aandacht voor is en wat heb je het mooi verwoord!

Helaas is het in de praktijk zo dat veel van deze mythes rondom verkrachting en seksueel geweld echt geloofd worden. Doe je aangifte, word je erop gewezen dat het doen van valse aangifte een misdrijf is. Je wordt dus al met twijfel tegemoetgetreden.

Ik heb destijds de fout gemaakt om aangifte te doen. De verhoren die daarop volgden en de suggestieve en zelfs beschuldigende vragen die door nota bene de vrouwen van de zedenpolitie gesteld werden waren bijna nog erger dan de gebeurtenis zelf. Ik was jong (21) en voelde mij in een hoek gedreven. Ik denk niet dat ik daarna ooit nog dezelfde ben geworden.

Vervolgens leeft er in de maatschappij kennelijk het idee dat je als vollere vrouw niet verkracht kunt worden. Ik heb van "vrienden" en bekenden destijds de meest walgelijke opmerkingen gehad. Van het nog tamelijk onschuldige: "Huh? Maar JIJ kunt je toch wel verdedigen?" met verbaasde blikken op mijn lichaam gericht, tot opmerkingen dat ik blij mocht zijn dat iemand seks met mij wou. Allemaal verschrikkelijk pijnlijk, maar kennelijk is het oké om dit soort opmerkingen te krijgen wanneer je dik bent.

Ik leerde vrij snel dat ik gewoon mijn kop moest houden en mooi weer moest spelen. Dat het normaal was om geridiculiseerd te worden, dat ik grapjes over mijn (overigens zeer gewelddadige) verkrachting moest incasseren, dat het normaal was om niet geloofd te worden.

Ik geloof niet dat ik de enige ben met zo'n ervaring. Daarom ben ik blij dat je dit in de openheid brengt, bespreekbaar maakt. Maakt het mensen ongemakkelijk? Jammer dan! Dit is iets dat in onze samenleving gebeurt, en waar over gesproken mag worden!

Wat ook een mythe is, is dat verkrachters na aangifte altijd gestraft worden voor wat ze hebben gedaan.

Feit: veel verkrachtingen kunnen niet bewezen worden, omdat er nagenoeg nooit getuigen zijn. Daarnaast hoeft de verkrachter maar te zeggen dat de seks vrijwillig was, en wordt het een he said/she said-verhaal.

In mijn geval kwam de dader weg met een boete voor mishandeling. De verkrachting kon niet bewezen worden, want meneer zei dat het vrijwillig gebeurd was. Ondanks de wurgplekken, schaafwonden op mijn rug en blauwe plekken op mijn armen...

Ik word nog misselijk als ik eraan denk. 

Ik herinner me hoe mijn hele lichaam nog een week pijn heeft gedaan, vooral ook spierpijn. Gedurende de hele gebeurtenis was ik ervan overtuigd dat hij me zou vermoorden (wat hij ook meermaals tegen me zei). Hij kwam weg met een geldboete, dus kennelijk was mijn leven zo weinig waard.

Ik heb overigens nog een gesprek met de OvJ aangevraagd destijds, per telefoon en post. Nooit meer wat van gehoord. Helaas is het in Nederland oké dat je als benadeelde partij in de kou wordt gezet". 

Wat een triest verhaal datgene dat Amber is overkomen! Dat wens je niemand toe. Heel jong en misbruikt worden en in principe niet de hulp krijgen die je nodig hebt.

En denk je dat het heel anders is in Suriname????

Er leeft nu te veel de veronderstelling dat een aangifte vals is, dat een meisje wraak wil nemen op een ex-vriendje of dat ze er door gebruik van alcohol zelf om vroeg. Daardoor lopen we het risico dat slachtoffers maar niet naar de politie gaan omdat ze toch niet worden geloofd. En dat risico vind ik veel zorgwekkender dan een valse aangifte. Dat is strafbaar, dus waarom er vanuit gaan dat iemand dat doet?

In een gesprek enkele maanden geleden met kinderpsycholoog Lillian Ferrier tijdens de voorbereidingen van onze workshop "Hoe ga ik om met het seksueel gedrag van mijn kind?", onthulde zij een klein stukje van het onbekende. Met een open mond staarde ik haar aan.

Ik zal jullie de details en smeuïge verhalen onthouden om te voorkomen dat je het geloof in onze Rechterlijke Macht en het Korps Politie Suriname verliest. Vooral omdat het gaat om een handjevol personen die het systeem verzieken.

Sommige van de gevallen zijn zelf onder de aandacht gebracht van de leiding van De Nationale Assemblee en de president! Je begrijpt dan hoe ernstig het is!!!

Verbaast je dus niet wanneer je leest over de minimale straffen die verkrachters krijgen. Daders krijgen vaak straffen opgelegd die variëren tussen 8 maanden en 2 jaar of wordt de zaak van de rol gehaald, vanwege zogenaamd onvoldoende bewijs en /of vormfouten.

Feit is dat er veel misgaat bij het verhoren van de slachtoffers. De opsporing en vervolging inzake seksueel misbruik moet worden aangepast. De huidige werkwijze legt te veel nadruk op onjuiste aangiftes, wat slachtoffers zou kunnen belemmeren om aangifte te doen.