Grote misvatting over "kinderen van VROEGER en NU"

Tijdens mijn opvoeding was het heel belangrijk voor mijn moeder vooral, om ons de juiste normen en waarden bij te brengen. We werden geleerd om respect te hebben voor anderen, omdat wij dat zelf ook verdienden. Behandel een ander hoe jij ook behandelt wenst te worden, klonk het. Dat is overigens een van mijn basisprincipes in dit leven. Je kan geen zure lemmetjes zaaien en zoete en sappige watermeloenen willen oogsten!

Ik weet dat ik niet zomaar thuis zou vertellen dat de juf mij bijvoorbeeld had geschreeuwd. De vraag van mijn moeder luidde meteen: Wat heb jij misdaan?? Hoe bang waren wij niet om thuis te gaan als je wist dat je kattenkwaad had uitgehaald op school of op straat en je ouders op de hoogte waren gesteld door de juf, de buren of een tante of oom?

Vroeger zei je ‘U’ tegen je ouders en liet je het wel uit je hoofd om niet met 2 woorden te spreken tegen je ouders of iemand die veel ouder is, bijvoorbeeld een oom of tante of de juf en meester op school.

Je moest ook durven om je te mengen in een gesprek tussen volwassenen. De ogen van je ouders spraken boekdelen en je wist meteen dat je uit de buurt moest, wilde je geen fikse mep op je mond.

Maar hoe is dat nu? Zijn de kinderen van NU mondiger?  

Zelf vindt ik dat de juiste vraag zou moeten luiden: Worden onze kinderen tegenwoordig überhaupt JUIST/CORRECT opgevoed????

Leerlingen die er niet voor schromen te vechten met leerkrachten, volwassenen die vies en vuil worden uitgescholden, kinderen die schreeuwen tegen hun ouders en ga zo maar door...

Ik wil het even niet hebben over volwassenen die geen rolmodel zijn voor jongeren. Dat even terzijde. In deze blog is mijn focus slechts op het belang van opvoeden.

Ik was recent op bezoek ergens en een kind mengde zich in een gesprek tussen volwassenen en zei nog heel brutaal en luidkeels zonder reden: "houd jij je mond en houd jij ook je mond...". And I was like....STIL(eigenlijk was ik meer stomverbaasd over de wijze hoe daarop werd gereageerd) 

Wij vergeten vaak dat wij een taak hebben als ouders om onze kinderen de juiste opvoeding te geven. Wij vergeten veelal dat wij het kind opvoeden om te functioneren binnen de samenleving. Wij vergeten dat wij eigenlijk volwassenen aan het vormen zijn.

Misvatting over mondig zijn

En die ’mondigheid’ van het kind? In letterlijke zin lijkt het kind van nu mondig. Het kan en mag al vroeg zeggen wat het wil, wat het voelt en wat het denkt. Maar dat is geen mondigheid.

Mondig zijn, heeft niets van doen met schreeuwen tegen volwassenen of een grote bek opzetten tegen ouderen of anderen of links en rechts blaffen als een hond. Misschien te hard uitgedrukt, maar dat is wat ik soms ervaar.

Een kind moet natuurlijk van zich kunnen afbijten als die onheus wordt behandeld, geen enkel kind mag het slachtoffer zijn van pesterij of misbruik in welke vorm dan ook! Een kind heeft het recht zich te verdedigen en te verzetten als het zich bedreigd voelt etc etc etc...Kinderen hebben rechten en daar dient elkeen van doordrongen te zijn. Hierover geen discussie!!!

Er is iets lastigs aan de hand met de zogenaamde mondigheid van het kind. Het lijkt kindvriendelijk, meepraten is immers sympathiek, wie kan daar nou tegen zijn? Maar meepraten is iets anders dan incorrect omgaan met anderen. Meepraten of ook een eigen inbreng hebben en of de ruimte krijgen jezelf te zijn, heeft zijn grenzen.

Vergeet niet dat elk kind opvoeding nodig heeft om te leren een rijpe volwassene te worden. Opvoeding betekent dat men kinderen helpt, begeleidt en leidt, op weg naar mondigheid. Nu de samenleving zo complex is geworden is die voorbereiding des te belangrijker: Volwassen zijn in deze tijd betekent dat je dagelijks vele keuzes moet maken; dat je moet kunnen overleggen, samenwerken, incasseren en verantwoordelijkheid dragen.

Echte mondigheid heeft te maken met het vermogen om een weloverwogen keuze te maken en de verantwoordelijkheid voor de gevolgen te kunnen dragen en dat zijn kinderen niet van nature.

Dus er is een grote misvatting over kinderen van vroeger en nu! Ik hoop dat u begrijpt wat ik bedoel...Ouders hebben een belangrijke taak: je moet je kinderen opvoeden( de juiste waarden en normen bijbrengen)