Loslaten is niet altijd eenvoudig!

Dit hoor je vaak: je moet loslaten wat jou tegenhoudt om jouw next level te bereiken. Loslaten wat jou in de weg staat succes te boeken. Loslaten wat jouw gezondheid in de weg staat. Loslaten datgene dat maakt dat je die baan die je zo graag wilt, niet krijgt. Loslaten..loslaten en nogmaals loslaten....

Maar weet je: loslaten is niet altijd even makkelijk. Als ervaringsdeskundige weet ik er alles van.

Natuurlijk is het een stuk eenvoudiger los te laten als het bijvoorbeeld gaat om een eetgewoonte die je dik maakt en jouw gezondheid daardoor slechter wordt.

Een stuk makkelijker is het los te laten als het betreft een slechte vriendin of kennis. Maar stukken moeilijker wordt het los te laten als het als je een hechte, intieme en familiaire relatie deelt met de ander. Dan blijkt meteen dat loslaten niet zo eenvoudig is! En dat is het ook niet! En eigenlijk hoeft het ook niet. Loslaten is een proces. Bij de een verloopt het proces veel sneller, terwijl een ander veel meer tijd nodig heeft.

Wij worden dagelijks geconfronteerd met gevallen van huiselijk- en seksueel geweld. In deze blog wil ik het specifiek hebben over vrouwen en meisjes die het slachtoffer zijn van deze vormen van geweld. Niet dat het minder erg is als een man of jongen hiermee wordt geconfronteerd; absoluut niet. Echter houdt de organisatie waar ik aan verbonden ben, de "Women & Girls Empowerment Network", zich vnl. bezig met het weerbaar maken van vrouwen en meisjes.

Zoals ik net aangaf, lezen wij haast dagelijks een bericht over huiselijk- en seksueel geweld. Op social media zijn de reacties soms niet mals. "De vrouw wordt verweten zwak te zijn, waarom gaat ze niet weg, ken je waarde en ga weg! Ik zou dat niet toestaan", lees en hoor je vaak.

Maar weet je: zo simpel is het niet! Natuurlijk richten wij ons in onze voorlichtingscampagnes in het weerbaar maken van vrouwen/meisjes in dergelijke situaties. Vrouwen en meisjes worden geleerd om voor zichzelf op te komen. Maar tegelijk weten wij dat elke situatie verschilt.

Het slachtoffer gaat bv. niet weg omdat ze financieel afhankelijk is van de man; ze gaat niet weg, omdat ze bang is een nieuwe relatie te beginnen, ze blijft vanwege de kinderen, ze is bang dat hij haar vermoord....etc...etc...

Heel jong werd ik geconfronteerd met huiselijk geweld. Ik had een vader die alcoholverslaafd was en er een gewoonte van maakte ruzie te maken met mijn moeder. Ik kan mij nog heel goed de momenten herinneren waarop wij vreesden voor mijn moeder. Onrustige en bange momenten waren dat ..mijn zus en ik waren ampertjes 4 om 5 jaar oud. Heel goed herinner ik mij ook dat wij soms de buurvrouw vooraf meldden van 'mama is even in de stad en papa is boos...wij zijn bang voor wat er kan gebeuren als ze terug is'. Gelukkig had je die tijd nog sociale controle en konden wij zo escalaties voorkomen.

De jaren gingen voorbij en mijn ouders waren nog samen...de situatie natuurlijk ongewijzigd...zelf verergerd. Mijn moeder heeft vaker aangifte gedaan. Hij werd ook vaak opgesloten en kwam weer vrij na een ernstige waarschuwing.

Wat ik duidelijk wil maken, is dat mijn moeder ondanks de vernedering toch ervoor koos om te blijven. En eigenlijk dachten wij nooit aan 'weg gaan'. Je hoopt elke dag op herstel en zo ook mijn moeder, denk ik.

Jaren na het overlijden van mijn vader vroeg ik er eens waarom ze bleef En weet je wat haar antwoord was: 'ik weet het zelf niet'.

Ik ga ervan uit dat ze haar kinderen, intussen had ze er 4, niet alleen wilde opvoeden of door een andere man wilde laten opvoeden. Ook denk ik dat ze bleef, omdat ze financieel afhankelijk was van hem.

Ik betrapte mij er vaak op dat ik haar kwalijk nam...zoveel ellende, stress en pijn om een man! Ben ik niet hypocriet? En net als mij vele anderen ook.

Mijn moeder heeft tijdens die periode nooit echt ondersteuning gehad van anderen, vooral de familie van mijn vader niet. Ze is niet in Suriname geboren en had dus weinig om op terug te vallen en dat wist mijn vader ook.

Het is daarom belangrijk dat de samenleving de ogen en oren niet sluit voor dit probleem. Ga er niet van uit het - is - een - ver - van - mijn - bed - show, omdat dit elkeen van ons overkomen.

Ondersteun, begeleid en verwijs de persoon naar een instantie, maar kijk niet passief toe en veroordeel het slachtoffer absoluut  niet!

Belangrijk in het proces van loslaten, is dat de persoon beseft: DIT WIL IK NIET!  Zolang het slachtoffer nog niet daar is, zal loslaten heel moeizaam gaan. Daarom zijn begeleiding en ondersteuning twee belangrijke ingrediënten in het proces van loslaten.